نظافت شخصی و عطر زدن و...
پیامبر (ص) زندگی اجتماعی و فردی خود را در شکل معمول و حتی خوب آن شکل می داد. لباس سفید میپوشید، عطر میزد، موهای سر را مرتب شانه می کرد و مرتب دندانهایش را مسواک میکرد. در میان این مسائل، عطر زدن برای آن حضرت یک اصل بود.
تصور عمومی چنان است که گویی اگر کسی ثروتمند نباشد، نباید از این قبیل امور استفاده کند، درحالی که چنین نیست. حضرت خود زندگی ساده ای داشت، روی همان حصیری که شبها نماز شب می خواند، روز می نشست و با مردم گفتگو می کرد و میهمانانش را پذیرای می نمود . نوع غذا خوردن او نیز در همان حد معمول بود، روی زمین می نشست و غذا میخورد، اما از رسیدگی به خود و تمیز و معطر بودن غافل نبود .
پريقليطوس يا پارقليطا
«پارقليطا» كلمهاى است سريانى از اصل يونانى «پريقليطوس» كه به معنى بسيار ستوده و پسنديده است و ترجمه عربى آن محمد يا احمد مىباشد. ولى در انجيلهايى كه بعد از اسلام نگارش يافته «پارقليطا» را مشتق از كلمه «پاراقليطوس» دانستهاند كه به معناى «تسلى دهنده» مىباشد. محمود بن الشريف مىنويسد: ان الاربعة الذين كتبوا الاناجيل قد اتفقوا على ان عيسى (ع) قال للحواريون حين رفع الى السماء: انا ذاهب الى ابى و ابيكم و الهى و الهكم و ابشركم بنبى يأتى من بعدى اسمه الپارقليط و هذا الاسم هو باللسان اليونانى و تفسيره بالعربية محمد (ص) قال الله فى كتاب العزيز: و مبشرا برسول يأتى من بعدى اسمه احمد. يعنى، به اتفاق همه كسانى كه انجيلهاى چهارگانه را نوشتهاند، حضرت عيسى (ع) موقعى كه به آسمان مىرفت به حواريون گفت: من به سوى پدر و خدايم و پدر شما و خدايتان مىروم و شما را به پيغمبرى بشارت مىدهم كه بعد از من مىآيد كه نام او «پارقليط» است و اين اسمى است يونانى و معنى آن به عربى محمد (ص) مىباشد (و اين اشاره به همان گفته قرآن مجيد است كه از قول عيساى مسيح) گويد: بشارت مىدهم شما را به پيامبر بعد از خودم كه نام او احمد است.
در انجيلهاى فارسى كنونى نيز كلمه «پارقليطا» را از «پارقليطوس» گرفته و به معنى «تسلى دهنده» بكار بردهاند: در فصل 14 انجيل يوحنا آمده است: «اگر مرا دوست داريد احكام مرا نگاه داريد و من از پدر سؤال مىكنم، و «تسلى دهنده»«پارقليطا» ديگر به شما عطا خواهد كرد تا هميشه با شما بماند... اين سخنان را به شما گفتم وقتى با شما بودم ليكن «تسلى دهنده» يعنى روح القدس كه پدر او را به اسم من مىفرستد او همه چيز را به شما تعليم خواهد داد، و آنچه به شما گفتم به ياد شما خواهد آورد.»
«و من به شما راست مىگويم كه رفتن من براى شما مفيد است زيرا اگر نروم «تسلى دهنده» نزد شما نخواهد آمد.»
«ليكن چون «تسلى دهنده» كه او را از جانب پدر نزد شما مىفرستم آيد يعنى روح راستى كه از پدر صادر مىگردد، او بر من شهادت خواهد داد»
گرچه مفسرين انجيل پافشارى كردهاند كه بگويند مقصود از «پارقليطا»«روح القدس» است ولى با اندك تأمل و تحليل در آيات گذشته و علامات و امتيازاتى كه براى شخص مورد بشارت ذكر كردهاند روشن و مبرهن مىشود كه تطبيق «پارقليطا» ى موعود با «روح القدس» از جهاتى چند غير قابل قبول و امكانناپذير است. زيرا آيات گذشته بشارت از ظهور كسى پس از حضرت عيسى (ع) مىدهد كه:
1 ـ آمدنش مشروط و منوط به رفتن مسيح بوده و شخصيت عظيم روحانى او به اندازهاى از مسيح برتر و والاتر است كه رفتن عيسى (ع) به منظور ظهور و تابش آن خورشيد فروزان براى بشريت بسى سودمند و مفيد بوده است.
2 ـ او «پارقليطا» ى ديگرى است كه براى هميشه و تا انقراض جهان شخصيت و آيينش بر بشريت حكومت كند.
3 ـ وى درباره مسيح شهادت داده او را تصديق خواهد كرد.
4 ـ «پارقليطا» آيين مسيح را تكميل و ناگفتههاى او را بيان خواهد كرد و آن حضرت را جلال و شكوه خواهد بخشيد و...
بنابراين، اگر بنا باشد كه پارقليطاى موعود «روح القدس» باشد از لحاظ آنكه حضرت مسيح آمدن او را مشروط به رفتن خود كرده و بودنش را در عصر خود ممتنع دانسته است، نبوت آن بزرگ مرد آسمانى محال خواهد بود. زيرا كه «روح القدس» حامل وحى و واسطه بين حضرت اقدس الهى و انبياى خداست كه در طول بعثت پيغمبران اولى العزم با آنان مصاحبت و ملازمت داشته است و نيز چون رفتن خويش را به منظور آمدن وى مفيد خوانده و در نتيجه پارقليطا را بزرگتر از خود معرفى كرده است. اگر بنا باشد كه پارقليطا «روح القدس» باشد لازم آيد كه فرشته حامل وحى كه در حكم نامهرسان انبياى الهى است مقام و منزلتش از آنان فراتر و برتر باشد . از مجموع آنچه پيرامون بشارات و آيات گذشته نگارش يافت براى محققان روشن مىشود كه فرد مورد بشارت پيغمبرى است پس از حضرت مسيح كه از وى بزرگتر و تكميل كننده شريعت و تصديق كننده شخص او و كتاب اوست كه داراى رياست و زعامت روحانى ابدى بشريت بوده و موجب جلال و عظمت مسيح گردد. يعنى ساحت قدس آن حضرت را از شوائب نقص و گناه مبرا سازد. به هر حال، وقتى علما و دانشمندان مسيحى بخواهند با تغيير اين كلمات متون صحيحه اناجيل را مخفى داشته و بدين وسيله بشارت ظهور پيامبر اسلام را ناديده انگارند، قرآن مجيد متكفل بيان آنها خواهد بود: «يا اهل الكتاب قد جائكم رسولنا يبين لكم كثيرا مما كنتم تخفون من الكتاب و يعفو عن كثير. قد جائكم من الله نور و كتاب مبين. يهدى به الله من اتبع رضوانه سبل السلام و يخرجهم من الظلمات الى النور باذنه و يهديهم الى صراط مستقيم» . اى اهل كتاب! فرستاده ما (محمد (ص)) به سوى شما آمد و بسيارى از حقايق آسمانى را كه شما كتمان كرديد روشن مىسازد و از بسيارى (كه فعلا مورد نياز نيست) صرف نظر مىكند . به راستى از طرف خدا نور و كتاب آشكارى به سوى شما آمده است. خداوند به بركت آن، پيروان رضايت خود را به راههاى سلامت هدايت مىكند و به اذن خويش از تاريكيها به سوى روشنايى مىبرد و آنها را براه راست رهبرى مىكند.
منبع: مجله مشكوة، شماره 22
با سلام
در يكي از پيامهاي دوستان خواسته بودند كه صفات پيامبر در قرآن را مطرح كنيم ؛
من هم در اين پست برخى از اوصاف آن حضرت كه در قرآن آمده است را آورده ام ،
تا گوشه اي از صفات پيامبر را به تصوير بكشم و ان شاء الله ما هم از زلال پاك معارف
ناب قرآني و نبوي بهره مند شويم.
اوصاف آن حضرت در قرآن عبارت است از:
1 . «رحمة للعالمين»: پيامبر نسبت به همه جهانيان رحمت بود . (انبياء ، 107)
2 . «شاهد»: پيامبر اسلام هم شاهد بر اعمال امت است و هم شاهد و گواه بر انبياى پيشين .
(احزاب ، 45)
3 . «مبشر»: پيامبر ، بشارت دهنده نيكوكاران به پاداش بى پايان پروردگار ، به سلامت و
سعادت جاودان و به پيروزى و موفقيت پرافتخار است . (احزاب ، 45)
4 . «نذير»: پيامبر اسلام ، انذار دهنده كافران و منافقان از عذاب دردناك الهى ،
از خسارت تمام سرمايه هاى وجودى و از سقوط در دامان بدبختى در دنيا و آخرت است .
(احزاب ، 45)
5 . «سراج منير»: پيامبر ، مشعل نور افشان است; معجزات و دلايل روشن ، نشانه هاى
صدق دعوت اوست; او چراغ روشنى است كه خودش گواه خويش است; تاريكى ها
را مى زدايد و چشم ها و دل ها را به سوى خود متوجه مى كند . (احزاب ، 46)
۶. «شدت ارتباط پيامبر با مردم»: به تحقيق پيامبرى از خودتان براى تان آمد . (توبه ، 128)
۷. «رئوف و رحيم بودن نسبت به مؤمنان»: با مؤمنان رئوف و رحيم است . (توبه ، 128)
و . . .